Rhino's, tijger, herten: jungle time

Ik vraag of het regent. "nee". Even later realiseer ik me dat het vallende dauwdruppels zijn en een combi van vogelgeluiden en insecten. De houten vloer is hard, maar ik heb het dekbed als open slaapzak gebruikt. We hebben geslapen in de jungle tower in Chitwan park. Na de kou en gebergten in Tibet, is de geur van bladeren welkom! De toren heeft 3 verdiepingen zonder ramen. Gespannen hebben we gewacht in de donkerte.Raizjen schijnt eens in de zoveel tijd met een bouwlamp over het terrein. Hij vertelt zijn verhaal en hoe hij aan een licence komt. Hij kan niet schrijven en heeft geen hoeveelheden boeken gelezen. Hij is een man die de jungle op zijn duimpje kent en iedere gelegenheid aangreep om te leren. Hij grapt graag, maar is zeer serieus waar het op veiligheid neerkomt. Hij is onze gids gedurende de kano tocht en wandelsafari. Op de kust liggen krokodillen.

Van de 4 hebben Laurent, Matthieu en ik Kathmandu verlaten. Even een impressie van deze stad. De drukte van tuterende auto's en vooral motors is enorm. Vele uithangborden maken het niet overzichtelijker. In de wijk Thamel zijn bijzonder veel hostels. Ondanks het aankomende lichtjesfeest vinden we een goedkoop hostel. Ik deel een kamer met Helene. de man achter de balie praat langzaam en doet me denken aan Folty Towers.
Gezien de enorme verkoudheid die ik heb opgelopen doe ik het rustig aan. Bij een agency ontvang ik info over raften, Chitwan en een trekking van 3 dagen. Op weg terug naar het hostel loop ik Laurent en Matthieu tegen het lijf. Ze hebben ergens anders dezelfde info. Het wordt de jungle :-)

Met de bus rijden we door de vallei met soms een waterval op afstand. De vrouwen hebben diepdonkere ogen en zijn gekleed in sari's. Onderweg eet ik bij een klein standje samosa: gefrituurd deeg met aardappel.

Chitwanpark is bijzonder groot en is een miz van jungle, lokale huizen en boerderijen, shopjes en hostels. Ik weet niet goed wat te denken van het oliofantencentre. De drivers hebben een bijzondere band met de dieren, maar die kettingen 's nachts zitten me echt dwars. Hoewel olifanten graag met water spelen, gaat het me wat ver om me als toerist onder te laten spuiten door dit immense dier. Wel ervaar ik hoe in de vorige eeuwen gereisd werd op de rug van een olifant, alleen de parasol ontbreekt.Vanaf de hoogte zien we neushoorns. Al eerder zagen we te voet hoe olifanten de rivier overstaken. En ook wij gaan met blote voeten de rivier over. Tijdens de wandeling blijkt er bloed aan mijn shirt te zitten en best wel wat: bloedzuiger blijk ik voor 6 maanden gedoneerd te hebben: alsjeblieft. De opgezwollen zuiger blijkt even later nog gezellig op mijn buik mee te liften. Met een stukje papier is het bloeden snel gestopt (pleisters helpen niet). We leren dat neushoorns behoorlijk hard kunnen rennen. Onbegrijpelijk dat aan de overkant van de rivier een groepje toeristen zo dichtbij lopen. Ik ben blij met onze deskundige gids. Hoewel we geen tijgers zien, sluipen we als dr. Livingstone door de struiken en vinden wel de voetafdrukken van deze dieren.
Vanwege het lichtjesfeest is het hele park en lokale bevolking in beweging. Kinderen verzamelen zich en treden op bij de buren. Een groepje vraagt of ik me bij hen wil aansluiten. Drie jongens met een gitaar en eentje die danst. En zo dans ik op straat met de kleine jongen, een optreden laat ik echter voor wat het is.
Na Beijing en Chengdue fiets ik hier over zandwegen met keien. Het is even wennen om links te fietsen. Vlak buiten het park beland ik tussen de landbouwgronden. Overal klinkt het "namasté" (hallo). Bij een smalle strook grond, komt de familie uit de rieten hutten die vooral aan Afrika doen denken. Een jongen keurig gekleed helpt me over de strook en de kleine kinderen lopen in een kleine stoet achter me aan. Breed lachend nemen we afscheid: "Holland" herhaalt hij en verdwijnt met de rest van de kinderen.

Onze voorhoofden worden beschilderd vlak voor vertrek terug naar Kathmandu. Ook daar zal de grond op veel plekken beschilderd zijn met gekleurd zand. Op de hoek bij ons hostel is een waar kunstwerk gemaakt. Het zal langzaam verdwijnen en symbool staan voor geen-bezit.

Nog een paar dagen om Kathmandu te verkennen met zijn tempels en oude stad Patan. Daarna vlieg ik naar Varanassi, India. Of ze daar ook een relaxte loungebar , mojito en waterpijp hebben, moet ik nog zien, :-)

Liefs aan het thuisfront