De brug

Ik word wakker van de wekker. Oef, wat voelt het lichaam zwaar. De kat miauwt dichtbij mijn oor. Ik heb hooguit 5 uur geslapen en voel me geradbraakt. Geen nood denk ik, voor vandaag heb ik me aangemeld voor een mooie bijeenkomst. Het is alweer even geleden, het zal me goed doen.
Ik zwaai de dekens van me af en volg de kat al duizelig naar de keuken. Brokjes, water, fluitketel, brood, koude vloer. Al staande doe ik alles als in een roes, ietwat draaierig. Gordijnen open, nog altijd niet wakker, geef ik dan maar even toe, de werker zettend. 5 minuten, nog eens 5 minuten. We beginnen pas om half 11. Ik heb nog ruim een uur voordat ik wegmoet. Ik geef toe aan wat de rechterkant van mijn lichaam verlangt: totale ontspanning. Ik zak in een diepe slaap en word pas wakker iets voor half 11. Damned!
Mijn hoofd weet dat ik nu te laat ben en als de sodemieter eruit moet om nog aan te haken. Ik weet voorbereiding doen ze met zijn allen tot 12 uur. Dus hoppa! Maar het lijf protesteert en ik lig verstijfd in bed. Wat is dat toch? Hoe kan ik mijn lichaam overtuigen? Ik stuur een sms dat ik t niet ga redden helaas..
Langzaam word ik wakker, zie het licht door de ramen, rek me uit. In volledig harmonieuze bewegingen kom ik tot leven. Niets geen blokkade meer. Ik geef mezelf de ruimte en kom op gang. Zet koffie en kleed me aan. Zittend aan mijn schrijftafel realiseer ik me dat ik nu een bijeenkomst misloop. Het maakt me ongemakkelijk, voel me enigszins schuldig dat ik toegegeven heb aan de ontspanning. Nu ik het samenzijn misloop komt er ook een ander verlangen in me op. Om alsnog te gaan.
Alle tijd dat ik niet ben geweest is ook een terugtrekking geweest en daar wil ik nu een andere draai aangeven. Mag ik op mijn eigen tempo terugkomen en aansluiten? Ook als dat niet past in de vooropgezette structuur? Natuurlijk kun je nu niet meer aansluiten, ze zijn al begonnen, het is 12 uur geweest. Je vult in dat het niet mag zegt een andere stem. Ookal is misschien het antwoord nee, durf je toch te gaan, vraagt het verlangen in me. Ik zoem in op het verlangen en voel iets van verbondenheid met de aanwezigen. Ik weet niet wie er allemaal zijn, wat ze meemaken. Ik stem af als een antenne van een radiozender, daar is weer die verbondenheid. Dit keer is dit verlangen sterker. Eindelijk, daar is het weer, het volgen van een roep en de blijdschap daarin te stappen.

Ik pak mijn fiets en rij in de  motregen ieder stoplicht tegemoet. Ze staan steeds weer op rood. Ik stop en wacht, groen, rij door tot de volgende. Steeds weer. Dan rij ik de oprit op en zie een handjevol fietsen. Ik voel mijn hart kloppen. Als ik op de deurbel druk weet ik dat het hen kan storen. Maar de drang om die vraag te stellen is groter. Ik wacht, even vermoed ik dat het te vergeefs is en dan verschijnt haar gezicht, geemotioneerd lijkt ze als ik naar haar ogen kijk. Dan stel ik de alomvattende veelbelovende vraag: mag ik meedoen? Daar kan ik geen antwoord op geven, zegt ze. Kom maar even binnen, het is koud buiten. Ze haalt hem terwijl ik wacht. Hoe vaak kwam ik hier al niet binnen? Voor training, voor opdracht. Nu sta ik met mijn schoenen en jas aan op het matje en wacht. Ik wacht als een kleuter op het verlossende woord. Hij komt me tegemoet. Ik kijk hem aan en weet genoeg. Nee, ik mag niet meedoen omwille van de veiligheid van de groep. Ik vertel hem hoe ik mijn eigen grens heb opgerekt. Hij knikt en vervolgt, ik vind het jammer voor jou echt, het kan niet, de veiligheid van de groep.. ik wens hem een fijne voortzetting en zeg dat ik het ook jammer vind, heel jammer. Wat volgt is nog een zakelijke opmerking, waar ik blij mee zou kunnen zijn. Maar nu voel ik alleen de bitternis van afgewezenheid. Waarom is het vertrouwen als begeleider niet groter om mij toe te laten? Ben ik echt zo'n bedreiging? Nee, zegt een innerlijke stem, dat ben ik niet!

Het herinnert me aan een voorval waarin ik mijn hart volgde en geemotioneerd een trein pakte. Ik stond voor zijn deur en drukte met trillende vinger op de deurbel en ademde in. Ik zie hem nog staan: Wat kom je hier doen? Waren zijn woorden destijds.Ik volgde slechts mijn hart, gaf toe aan de inwendige roep te gaan, te springen. Dan voelt het alsof ik moet passen alsof ik gesprongen moet zijn om mee te mogen doen in de structuur. Wie ziet de stappen die daaraan voorafgaan? Wie ziet welke brug ik pak? De brug van het verlangen waarin de rugleuning als geleide dient en ik oversteek..